Leven met twee cochleaire implantaten

Hallo, ik ben Sandra, ik ben 16 jaar oud en ik ben doof. Maar in tegenstelling tot wat veel mensen denken, hoor ik wél geluiden. Dat komt omdat ik twee cochleaire implantaten (CI’s) heb. Mijn wereld is een mix van stilte en geluid, en vandaag wil ik graag mijn verhaal met jullie delen. Hopelijk geeft het een inkijkje in hoe het is om te leven als een dove tiener met CI’s, en inspireert het anderen die een vergelijkbare weg bewandelen.

 Mijn eerste jaren: van stilte naar geluid

Ik werd geboren in Nigeria als doof meisje, en mijn adoptieouders wisten al snel dat ik niets hoorde. Na veel onderzoek en gesprekken met specialisten in Nederland besloten ze om mij twee cochleaire implantaten te geven. De eerste kreeg ik toen ik zes  jaar oud was, de tweede toen ik zeven was. De operaties waren spannend, maar mijn ouders vertelden me dat het me zou helpen om meer van de wereld te ervaren.

Toen mijn CI’s voor het eerst werden aangezet, was het overweldigend. Ik hoorde geluiden die ik nog nooit had gehoord: de stemmen van mijn ouders, het geluid van regen tegen het raam, en zelfs mijn eigen lach. Het duurde even voordat ik gewend was aan al die nieuwe prikkels, maar langzaam maar zeker leerde ik hoe ik geluiden moest interpreteren. Mijn ouders hebben me hierbij enorm gesteund. Ze praatten veel met me en lieten me kennismaken met muziek en andere geluiden.

 Mijn leven met CI’s: een dubbele wereld

Met mijn CI’s kan ik me redden in een horende wereld, maar ik ben nog steeds doof. Als ik mijn CI’s uitdoe – bijvoorbeeld ’s nachts of tijdens het zwemmen – is het stil. Die stilte vind ik soms fijn, want het geeft me rust. Maar overdag draag ik mijn CI’s altijd, en dan hoor ik bijna alles. Toch is het niet hetzelfde als natuurlijk gehoor. Geluiden klinken soms wat mechanisch, en in rumoerige omgevingen kan het lastig zijn om gesprekken te volgen.

Op school heb ik hier soms moeite mee. In de klas gebruik mijn CI’s, zodat ik de leraar goed kan horen, maar ik gebruik ook veel NGT (Nederlandse GebarenTaal). Als er veel achtergrondgeluid is, bijvoorbeeld tijdens groepswerk, kan ik nog steeds dingen missen. Gelukkig heb ik begripvolle leraren en klasgenoten die me helpen als ik iets niet heb gehoord.

Uitdagingen en frustraties

Er zijn momenten waarop ik me anders voel dan mijn horende vrienden. Soms word ik moe van het constant luisteren en proberen te begrijpen wat er wordt gezegd. Liplezen helpt, maar het is niet altijd perfect. En dan zijn er nog die ongemakkelijke situaties waarin mensen vergeten dat ik doof ben. Ze praten tegen me terwijl ik net mijn CI’s heb uitgezet, of ze verwachten dat ik alles kan horen, ook al sta ik met mijn rug naar ze toe.

Ook het onderhoud van mijn CI’s kan soms een uitdaging zijn. De batterijen gaan leeg, en dan moet ik ze opladen of vervangen. En als er iets kapot gaat, moet ik naar de audioloog. Het is niet altijd makkelijk, maar ik heb geleerd om ermee om te gaan.

Mijn passies en dromen

Ondanks de uitdagingen ben ik een gelukkig en actief meisje. Ik hou van muziek, ook al klinkt het anders voor mij dan voor horende mensen. Ik dans en zing soms mee met liedjes. Daarnaast ben ik gek op paardrijden. Ik zou heel graag later op een boerderij willen wonen. Op de foto zie je mij met net gekochte skeelers… Superleuk hoor… 

Mijn droom is om later in de zorg of in een restaurant te werken. Ik wil andere jongeren helpen, vooral dove en slechthorende kinderen, om hun weg te vinden in de wereld. Ik weet uit ervaring hoe belangrijk het is om je gehoord en begrepen te voelen, en dat wil ik graag aan anderen geven.

Een boodschap voor anderen

Aan andere dove jongeren met CI’s wil ik zeggen: wees trots op wie je bent. Jouw gehoor mag dan anders zijn, maar dat maakt je niet minder waardevol. En aan de ouders van dove kinderen: geef je kind de ruimte om te ontdekken wat voor hen werkt. Of dat nu met CI’s, Gebarentaal of een combinatie van beide is – ieder kind verdient het om zichzelf te kunnen zijn.

Organisaties zoals e FODOK zijn zo belangrijk voor ons. Ze zorgen voor steun, informatie en een gevoel van samen met elkaar. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor.

Met een lach, en een hoop gebaren…Sandra (16)